Niezwykłe zagłębienie i "siedzenia" na skałach podniecały wyobraźnię miejscowej ludności już od dawien dawna. Najczęściej szukali wyjaśnień pomiędzy siłami nadprzyrodzonymi lub w pogańskich zwyczajach, w czasie których podobno były składane krwawe ofiary. Miejscowa nazwa ludowa Miski Wenus ( Venusnappla ).
Tradycja ludowa opowiada o czasach kiedy w granitowych skałach i bliskich jaskiniach mieszkali tzw. ludkowie- poddani Wenus (Venuslaute). Ciało mieli trochę większe od krasnoludka, ich wygląd był przyjemny a ich żoneczki (Venusweibla) były bardzo urocze. Mieszkańcom okolic dokuczali tylko trochę - w tym pomagały im kaptury, dzięki którym mogli być niewidzialni. Swoje zioła wykorzystywali w praktykach lekarskich, pomagały im nieść pomoc biednym ludziom i chorym dzieciom. Dzieci, które w lesie zabłądziły do ich królestwa, żoneczki chętnie chwytały, ale opiekowały się nimi dobrze i poczęstowały dzieci smacznymi drożdżówkami. W miskach skalnych podobno gotowały jedzenie, wygotowywały pranie lub w czasie jasnych nocy kąpały się tam.
Półki skalne (miski) są wygłębione na poziomych lub łagodnie nachylonych powierzchniach skał - większość z nich ma prawie doskonaly kształt miski. Rozmiary osiągają z reguły około kilka decymetrów, czasami nawet ponad metr, głębokość jest z reguły mniejsza od szerokości. Niektóre z misek są wypełnione z reguły lub chociaż czasami wodą. Zagłębienia na brzegu półki, które są otwarte nazywane są "siedzenia skalne" lub "fotele skalne". Warto spróbować jak się siedzi w takim fotelu, ale trzeba uważać czy pojawią się ludkowie - słudzy Wenus.